_ دیدی بعضی ها به نظرت میاد که اصلا ربطی به مسیر خاصی از خوشبختی ها و موفقیت ها ندارند، اما با تلاش و خودکشی توی اون مسیر به جایی میرسند؟  _ آره، ببین، اینا دو تا خصوصیت دارند: 1) با اینکه کسی نیستند و اصلا به نوعشون نمیخوره، به کسی بودن و به جایی رسیدن خودشون بسیار بسیار مشتاقند و حاضرند در این زمینه هر کاری بکنند.. 2) هر چیزی که میبینند توش ضعیف النفس هستند و توان مدیریتش رو ندارند، کلا کنار میذارند از زندگیشون و حذفش میکنند و میگن اصلا ازش خوشمون نمیاد..  نتیجه این میشه که طرف زندگی طبیعی و دلخواه خودش رو کنار میذاره و به زندگی به سبک سطح بالاتری رو میاره، صرفا برای اینکه میخواد بگه من هم کسی هستم.. و بالاخره زندگی همه ش همینه که یه سری بدی ها رو از خودت دور کنی و یه سری خوبی ها رو نهادینه کنی.. و اینا با اینکه واقعا در این حد و حدود نیستند، به زور هم که شده، این کارا رو میکنند و طبیعتا به جایی میرسند.. از اون طرف، بعضی ها از ابتدا بهشون همه خوشبختی ها داده شده و سطحشون به خیلی مسائل سطح بالا میرسه..، اما برای حفظ داشته هاشون برنامه ریزی ندارند و خوشبختی هاشون رو سفت نمیچسبند و در عمل، قدر داشته های خودشون رو نمیدونند و به بهانه های مختلف، مسیر رو ها میکنند و سفت نمیگیرنش.. در حالیکه همیشه باید در اولین فرصت دوباره شروع کرد و مسیر مشخصی رو بیوقفه در پیش گرفت.. و هر چیزی به دست میاد رو سفت و محکم گرفت و دیگه تا زمان رسیدن به ته مسیر، از هدف و نقطه انتهای مسیر چشم بر نداشت..

در خانواده، مؤنث (زن) سرپرست مذکر و مدیریت کننده شوهر است.. در واقع، شوهرداری یعنی مدیریت و سرپرستی "خود" شوهر را بر عهده داشتن.. فضائل مؤنث ها، به طور مستقیم بر "خود" مذکر اعمال میشود.. اما مسائل مربوط به مذکر، بر روی "امور" اعمال میشود.. مذکر، سرپرست "امور" مؤنث ها و خانواده است.. اون هم اموری که خود مؤنث، بهتر انجامش میده.. در واقع مذکر، مسئول و عهده دار امور است..  مؤنث، اون موجود پر فضائل تر، بزرگتر، بالاتر و بینیاز از مذکر است، پس این حرفها راجع بهش معنی نداره.. بلکه مؤنث، جایگاه و شأنی داره که ایجاب میکنه کسی "امور ابزاری و معیشتی و تدارکاتی" رو براش انجام بده، در حالیکه خودش هم میتونه این کار رو برای خودش انجام بده و نیازی وجود نداشته..  مذکر، خیلی پایین تر از این حرفهاست که بخواد نسبت به مؤنث، چنین حالتی رو داشته باشه.. بلکه مذکر، اون موجود بچه وار و نیازمندی است که سرپرستی میخواد.. (تحت عنوان شوهرداری).. شما هر بچه نیازمندی رو ببینید، میتونید سرپرستی کنید.. سرپرست" امور" خیلی با سرپرست "خود" بودن فرق داره.. مؤنث، سرپرست "خود" مذکر هست و مذکر، سرپرست "امور" زن و خانواده.. کلمات و مفاهیم رو درست تفسیر کنیم.. ** کلاً هر ویژگی که تصورش رو بکنید، اصلش توی مؤنثه و حقیقتش اول برای مؤنث صادقه، و شکل ابزاری شده و تعارف وار اون برای مذکره.. ضمن اینکه اون ویژگی اگر از طرف مؤنث باشه، بر "خود" مذکر وارد میشه، اما اگر از طرف مذکر اصطلاحاً گفته بشه، بر ابزار و "امور" وارد میشه.. اون هم اموری که مؤنث به دلیل کامل نسبی بودن، خودش به بهترین شکل ممکن میتونه انجامش بده..